وقتی آدمها از خیلی چیزا تو زندگیشون نا امید می شن معمولا سعی می منن یه جورایی آخرین حرفاشونو بزنن واسه همین یا کتبی یا شفاهی حرفها آرزوها و خیلی چیزای دیگه رو که دوست دارن می نویسن یا می گن . اما بعد از اینکه مشکلشون حل شد تمام اون حرفها و نقلها تموم می شه و میره دنبال کارش و بعد از مدتی که دوباره مشکل دار شدن دوباره همون حرف و حدیثها پیش میاد . خیلی جالبه آدمهای دو دره باز...

امشب به خودم گفتم آخه تو تو زندگی کجای کاری ؟ اصلا وجود داری ؟ کسی بهت اهمیت میده؟ براشون مهمه که علاقه تو چیه؟ تو چی دلت می خواد یا تو دوست داری چیکار کنی ؟ می دونی دلم پره از همه چی. از آدمهایی که فقط می تونن از علایق خودشون صحبت کنند و بگن خودشون چی می خوان و از این چیزا... آخه مگه من چقدر می تونم فقط به تو و اینکه تو چی دوست داری فکر کنم احساس میکنم می خوای خودم رو فنا کنم و فقط تو رو ببینم مگه میشه پس احساس من چی میشه روحمن اینهمه آزرده بشه مهم نیست. آره تو می خوای بری و رفتن برات مهمه خوب برو ولی هیچ با خودت گفتی اینی که به من وصل شده چی باهاش چیکار کنم بمونه میمیره و هزار فکر دیگه....

میدونی تقصیری نداری من تورو دوست داشتم و خواستمت اینم میشه تاوان عشق خودم می دونم می دونم .