مثل اینکه دلم گرفته است از تمام بودنهای مکررم در قاب آینه

قدر سکوت می کنم و باز هم همانطور است که بود

فرار می کنم و به زندگی می چسبم

به زندگیی که می دانم در کجای آنم

به زندگی که در آن برای خود خدایی ساخته ام از باورهای خود

و خدای من در کجای این جهان من است

و من باز هم فرار می کنم و می دانم

که روزی ته این همه فرار رسیدن است به جایی که نمی خواهم

و من باز هم فرار می کنم

چرا که عادت کرده ام به این فرار کردنهای مکرر

از پس دانایی که هیچ گاه بر زبانش نیاوردم و هیچ گاه به عمل

و نیز می دانم که خوب می فهمد آنکه از او فرار میکنم در کجا انتظار آمدنم را بکشد

و من باز هم فرار می کنم و .......

عشق به مثابه یک پیوند رخ می‌نماید اما در خلوت ژرف آغاز می‌گردد. هنگامی که به تمامی در تنهایی خود خرسندی، هنگامی که مطلقاً به دیگری نیازمند نیستی، وقتی حضور دیگری یک احتیاج نمی‌نماید، آنگاه است که توانایی دریافت عشق را خواهی داشت. اگر وجود دیگری نیاز تو باشد، تنها می‌توانی بهره‌کشی کنی. تزویر کنی، مسلط شوی، اما عشق نمی‌توانی بورزی.عشق ملاقات مرگ و زندگی است، ملاقاتی در نقطه اوج. فقط در صورت شناخت عشق است كه می توان به تجربه اين ملاقات نايل آمد. در غير اينصورت به دنيا می آيی، زندگی می كنی و می ميری، ولی در حقيقت مهمترين تجربه زندگی را از دست داده ای. تجربه ای كه با هيچ چيز جايگزين نمی شود. تو تجربه حد فاصل مرگ و زندگی را از دست داده ای. تجربه اين حد فاصل، نقطه اوج و حد نهايی تجربيات آدمی است

اوشو

هرکس در دنيا بايد کسي را داشته باشد که حرفهاي خودش را آزادانه به او بزند ، بدون رودربايستي و بدون خجالت و الا آدم از تنهايي دق مي کند

همینگوی