شبی در حال مستی تكيه بر جـای خـدا كـردم در آن يك شب خدايی من عجايب كارها كردم

جهان را روی هم كوبيدم از نو ساختـم گيتـی ز خاك عالم كهنه جهانی نو بنا كردم

كشيـدم بر زمين از عرش، دنيـادار سابـق را سخن واضح تر و بهتر بگويم كودتا كردم

خدا را بنـده خود كرده خود گشتم خــدای او خدايی با تسلط هم به ارض و هم سما كردم

ميـان آب شـستم سهر به سهر برنامه پيشـين هر آن چيزی كه از اول بود نابود و فنا كردم

نمـودم هم بهشت و هم جهنم هردو را معـدوم كشيدم پيش نقد و نسيه، بازی را رها كـردم

نمـازو روزه را تعـطيل كـردم، كعبه را بستم وثاق بـندگی را از ريـاكاری جــدا كـردم

امام و قطب و پيغمبر نكردم در جهان منصوب خـدايی بر زمين و بر زمان بی كد خـدا كردم

نكردم خلق ، ملا و فقيـد و زاهـد و صــوفی نـه تعيين بـهر مردم مقتدا و پيشـوا كـردم

شدم خود عهده دار پيــشوايی در هم عــالم بـه تيـپا پيشوايان را به دور از پيش پا كردم

بدون اسقف و پاپ و كشيش و مفـتی اعـظم خلايق را به امر حـق شناسـی آشنـا كـردم

نه آوردم به دنيا روضه خوان و مرشد و رمال نه كس را مفتخواه و هرزه و لات و گـدا كردم

نمـودم خـلق را آسوده از شر رياكـــاران به قدرت در جهان خلع يد از اهل ريـا كـردم

ندادم فرصت مردم فريبی بر عباپوشان نخواهـم گفت آن كاری كه با اهل ريـا كـردم

به جای مردم نادان نمودم خلق گاو و خر ميـان خلـق آنـان را پـی خدمت رها كـردم

مقدر داشتم خالی ز منت، رزق مردم را نه شرطی در نماز و روزه و ذكر و دعا كـردم

نكردم پشت سر هم بندگان لخت و عور ايجاد به مشـتی بنـدگـان آْبـرومـند اكتفا كـردم

هر آنكس را كه ميدانستم از اول بود فاسد نكردم خلق و عالم را بری از هر جفـا كـردم

به جای جنس تازی آفريدم مردم دل پاك قلـوب مـردمان را مـركز مهر و وفا كـردم

سری داشت كو بر سر فكر استثمار كوبيدم دگـر قـانـون استثمـار را زيـر پـا كـردم

رجال خائن و مزدور را در آتش افكندم سپـس خاكـستر اجسادشـان را بر هوا كـردم

نه جمعی را برون از حد بدادم ثروت و مكنت نه جمعـی را بـه درد بی نـوايی مبـتلا كـردم

نه يك بی آبرويی را هزار گنج بخشيدم نه بـر يك آبرومنـدی دوصد ظلم و جفـا كـردم

نكردم هيچ فردی را قرين محنت و خواری گرفـتاران محنـت را رهـا از تنـگنـا كـردم

به جای آنكه مردم گذارم در غم و ذلت گـره از كـارهـای مردم غـم ديده وا كـردم

به جای آنكه بخشم خلق را امراض گوناگون به الـطـاف خـدايی درد مـردم را دوا كـردم

جهانی ساختم پر عدل و داد و خالی از تبعيض تمـام بنـدگـان خويش را از خـود رضا كردم

نگـويـندم كه تاريكی به كفـشت هست از اول نكردم خلق شيطان را عجب كاري به جا كـردم

چو ميدانستم از اول كه در آخر چه خواهد شد نشسـتم فـكـر كـار انتـها را ابـتدا كـردم

نكـردم اشتباهـی چون خدای فعـلی عـالم خلاصه هرچه كردم خدمت و مهر و صفا كـردم

زمن سر زد هزاران كار ديگر تا سحر ليكن چو از خود بی خود بودم ندانسـته چه ها كـردم

سحر چون گشت از مستی شدم هوشــيار خـدايا در پنـاه مـی جسـارت بر خـدا كـردم

شـدم بار دگر يك بنده درگاه او گفــتم خـــداونـدا نفـهمـيدم خـطا كـــردم...

واسه تمام تنهاییام و تمام فکرایی که توی سرم بود.

نمیدونم!!!!!!

با بردن لیلای من جان و دل مرا می بری

ای ساربان کجا می روی

لیلای من چرا می بری

در بستن پیمان ما تنها گواه ما شد خدا

تا این جهان بر پا بود این عشق ما بماند به جا

ای ساربان چرا می روی

لیلای من کجا می بری

تمامی دینم به دنیای فانی شراره عشقی که شد زندگانی

به یاد یاری خوشا قطره اشکی به سوز عشقی خوشا زندگانی

همیشه خدایا محبت دلها به دلها بماند به سان دل ما

که لیلی و مجنون فسانه شود  حکایت ما جاودانه شود 

تو اکنون ز عشقم گریزانی غمم را ز چشمم نمی خوانی

از این غم چه حالم نمی دانی

پس از تو نمونم برای خدا

تو مرگ دلم را ببین و برو

چو توفان سختی ز شاخه ی غم

گل هستیم را بچین و برو

که هستم من آن تک درختی که در پای توفان نشسته

همه شاخه های وجودش ز خشم طبیعت شکسته

ای ساربان ای کاروان لیلای من کجا می بری

با بردن لیلای من جان و دل مرا می بری

ای ساربان کجا میروی

لیلای من چرا می بری

چقدر فاصله اينجاست بين آدم ها                               چقدر عاطفه تنهاســت بين آدم ها
كسي به حال شقايق دلش نمي سوزد                       و او هنوز شكوفاست بين آدم ها
كسي به خاطر پروانه ها نمي ميرد                              تب غرور چه بالاست بين آدم ها
و از صداي شكستن كسي نمي شكند                        چقدر سردي و غوغاست بين آدم ها
ز مهرباني دل ها دگر سراغي نيست                           چقدر قحطي روياست بين آدم ها
غريب گشتن احساس درد سنگيني ست                    و زندگي چه غم افزاست بين آدم ها
مگر كه كلبه دل ها چقدر جا دارد؟                               چقدر راز و معماست بين آدم ها
چه مي شود همه از جنس آسمان باشيم                   طلوع عشق چه زيباست بين آدم ها
و كاش صبح ببينم كه باز مثل قديم                              نياز و مهر و تمناست بين آدم ها
بهار كردن دل ها چه كار دشواريست                           و عمر شوق چه كوتاست بين آدم ها
به خاطر تو سرودم چرا كه تنها تو                               دلت به وسعت درياست بين آدم ها

چقدر من و تو غریبیم بین این آدمها . کمکم کن ...